Pinksterweekend 2019 betekende voor ons: deelname aan de Roparun, team 35 van het IJsselland Ziekenhuis. Stef als loper, Els als cateraar. Vrijdag 28 juni is het totale bedrag bekend gemaakt van wat er is opgehaald dit jaar, een recordbedrag van 5.626.988,79 Euro! Dank, dank dank aan alle sponsors, lotenkopers en iedereen die op welke manier dan ook een bijdrage heeft geleverd! Zonder jullie was dit mooie bedrag nooit gelukt!

Velen van ons hebben ons in de aanloop naar de Roparun gevolgd. Velen hebben wij naderhand niet meer gesproken, ook omdat we na de Roparun lekker zijn gaat uitrusten op Kreta. We vinden het daarom leuk om jullie iets terug te geven over deze dagen, hoe wij ze beleefd hebben.

Was het intensief?

Ja zeker! Het waren intensieve dagen, waarbij het aantal uren slaap voor de individuele personen varieerden van 1 tot 10 uur slaap over 2,5 dag. De lopers waren redelijk tot goed getraind en hebben het allemaal vol gehouden. 1 fietser heeft de laatste etappe op moeten geven en moest in de laatste 60 kilometer vervangen worden. Sneu, want deze laatste 60 kilometer waren op Nederlands vlak terrein. Heel anders dan de heuvels en vals plat die ze eerst voor haar kiezen heeft gekregen. Het was in ieder geval een les voor een aantal van ons dat er op alle gebied getraind moet worden. Je doet dit niet zomaar even. Wat wij zelf ook enorm interessant vonden was de totstandkoming van de team dynamiek. Wat gebeurt er wanneer je een groep van 25 enigszins onbekenden bij elkaar zet voor 3 dagen full-inclusive met elkaar. We hebben enorm gelachen, maar ook gehuild en alles wat daar tussen in zit.

Was het imposant?

Ja zeker! Het is imposant om op het terrein in Parijs aan te komen. Een wirwar van busjes, trucks, campers, touringcars, veiligheidsmotormuizen en honderden mensen te zien. Het is imposant om aan de start te staan en een team mee te helpen om hun start goed te beginnen. Heel veel geluid maken, omdat ze de week ervoor een teamgenoot weg hebben moeten dragen. Het is imposant om daar met elkaar te staan hossen en dansen om de start luister bij te zetten. Dat het een feestje is dat je straks met elkaar ongeveer 550 kilometer gaat wegtikken al lopend en fietsend. Namelijk niet alleen de ondersteuners waren daar aan het dansen en springen. Het is imposant wanneer je meekrijgt dat er, in plaatsjes dorpsfeesten gegeven worden tijdens de Roparun. Dat de lopers ook ’s nachts aangemoedigd worden. Het is imposant als je de Binnenrotte als team op loopt, na weinig uren slaap en actief te zijn geweest. Je familie en vrienden daar te zien staan. Het is imposant als je het IJsselland Ziekenhuis in loopt. Je hebt het idee dat er geen verpleging en hulp meer op de afdelingen aanwezig is. Ze staan namelijk allemaal in de gangen en op de bruggen om team 35 te verwelkomen. 

Was het emotioneel?

Ja zeker! Iedereen heeft wel iemand in zijn buurt die met deze rotziekte is geconfronteerd. En dan kom je bij het voormalig Daniel de Hoed. Niet meer zoveel mensen als voorheen, maar nog steeds een beladen plek. Het team is daar ook gezamenlijk van de fiets afgestapt om met elkaar te lopen. Daar liep een van ons Lot tegen het lijf. Het briefje wat deze 7-jarige dame aan de teams uitdeelde, spreekt voor zich. Dan houdt zelfs de stoere man het niet droog (deze kreeg dus de brief van Lot). Een foto van de brief is bijgevoegd. Lees het even en je weet wat we bedoelen. Het is ook emotioneel als de afdeling Oncologie een bedank spandoek heeft gemaakt. Niet iedereen houdt het dan droog.

Gaan we volgend jaar weer?

We hopen van wel! Want je kan als team zoveel! Je kunt met elkaar zoveel geld kunt ophalen voor de ondersteuning van diverse projecten voor patiënten. We willen graag onze bijdrage daar opnieuw aan leveren. Voor de generaties na ons, als die van Lot, is het belangrijk dat we de zorg in Nederland goed ondersteund krijgen.
Meer foto’s en video’s https://www.roparun.nl/nl/roparun-in-beeld/fotos/

Laat een reactie achter